Gist í Fornahvammi í Norðurárdal

Skrifað um September 30, 2014 · in Almennt · 4 Comments

 

Um miðjan ágúst 1968 lagði eg af stað úr Reykjavík á rússajeppa mínum. Ferðinni var heitið norður í land til þess að safna plöntum, en þó aðallega mosum. Á leiðinni stoppaði eg á nokkrum stöðum og safnaði mosum rétt við þjóðveginn.

 

Um kaffileytið var eg staddur neðst í Norðurárdal í Borgarfirði og fór þar út að safna. Þegar eg ætlaði á stað aftur neitaði bíllinn að fara í gang fyrr en eftir langa mæðu. Þá hökti hann af stað nokkurn spöl og drapst þá aftur  á vélinni. Þannig gekk þetta með skrykkjum og ferðinni miðaði hægt, og því ákvað eg að fara heim í Fornahvamm og biðjast þar gistingar. Þá var klukkan um hálf tíu að kvöldi.

 

Í móttökunni var ein kona á miðjum aldri. Bað eg hana um svefnpokapláss. Það var auðsótt, og sagði hún mér að fara upp á hæðina fyrir ofan og í innsta herbergi þar á ganginum til vinstri. Hún tók það skýrt fram, að eg mætti ekki læsa að mér, því að þetta herbergi væri ætlað sem svefnpokapláss og ef til vill myndu fleiri koma í kvöld.

 

Fór eg þangað upp og tók með mér svefnpokann og dálítið matarkyns, en eg var bæði svangur og þreyttur eftir bardúsið við bílinn. Það var hráslagalegt þarna uppi og virtist sem húsið væri óupphitað. Í herberginu var legubekkur í einu horni og skáhallt þar á móti var járnkoja, grænmáluð.

 

Eg ákvað að hvílast aðeins áður en eg tæki til matar míns, breiddi úr pokananum og fleygði mér út af. Fjótlega rann mér í brjóst stutta stund en vaknaði við það, að maður sat upp við dogg í efri koju og gekk upp og niður af mæði. Þetta virtist vera stór maður í bláum samfestingi, með egglaga andlit og þunnt, grásprengt hár. Hann horfði á mig brosandi.

 

Eg lá kyrr stutta stund og virti hann fyrir mér. Þá reis eg upp og steig fram á mitt gólf.

 

„Ertu lasinn,“ sagði eg. Hann svarði engu og brosti. Þá gekk eg að kojunni og spurði: „Get eg hjálpað þér?“ Um leið og eg mælti þetta greip eg um járngaflinn á kojunni. Þá fór um mig einhver sá mesti nístingskuldi, sem eg hef fundið um ævina. Þarna stóð eg og skalf af kulda rétt snöggvast. En það var eins og við manninn mælt, þarna stóð eg einn og maðurinn horfinn.

 

Eg lét nú þetta ekkert á mig fá, þótti þetta reyndar svolítið sérkennilegt. Eg settist niður og fékk mér nokkrar brauðsneiðar með kaldi mjólk og lagðist síðan til svefns. Svaf eg ágætlega um nóttina. Um morguninn fór eg niður, borgaði fyrir gistinguna og hafði ekki orð á neinu.

 

Nú hélt eg för minni áfram, en bíllinn gekk með höppum og glöppum, svo að endanlega gafst eg upp í Víðidal. Þá vildi svo einkennilega til, að maður kom akandi á rússajeppa og stoppaði hann til að forvitnast um, hvað tefði för mína. Manninn þekkti eg um leið og hann stakk hausnum út, þó að við hefðum aldrei hitzt áður. Þarna var þá kominn Helgi Hallgrímsson, grasa- og sveppfræðingur. Hann var á leið til Vestfjarða til að safna sveppum. Varð það að ráði, að hann bauð mér að koma með sér í ferðina og þáði eg það með þökkum. Eg fékk að skilja bílinn eftir hjá ágætismanni , sem ætlaði að útvega viðgerðarmann og sjá til þess, að bíllinn væri kominn í lag að rúmri viku liðinni.

 

Segir nú ekki frekar af ferðum okkar Helga, þó að vert væri. Frá þessum tíma hefur ávallt farið mjög vel á með okkur og tel eg hann til minna beztu vina.

 

Skal nú vikið að því, sem síðar kom í ljós. Við lok mánaðarins sat eg heima að snæðingi með foreldrum mínum. Þá datt mér í hug að segja þeim frá kvöldinu í Fornahvammi. „Er þetta satt,“ spurði karl faðir minn. „Já, fyrir mér er þetta jafnsatt og eg sit hér,“ svaraði eg. „Þetta er einkennilegt,“ sagði hann, „þetta er góð lýsing á Jóhannesi, vini mínum, sem var fyrsti vertinn í Fornahvammi. Hann var sérstaklega greiðvikinn og ágætis maður.“ – Ræddum við þetta svolítið fram og aftur en skildum lítið í þessu, því að Jóhannes var þar löngu fyrir mitt minni.

 

Þá var það tveimur árum síðar, að eg fór ríðandi með öðrum manni um Ölfusforir. Komum við heim í Kröggólfsstaði, en þar bjó þá Páll Sigurðsson, sem var um tíma hótelhaldari í Fornahvammi. Þáðum við bæði mat og drykk. Allt í einu datt mér í hug að segja Páli frá viðburðinum. Þegar eg var kominn rétt í miðja frásögn, greip Páll fram í fyrir mér og sagði: „Er Jóhannes kominn upp á loft? Hér áður hélt hann alltaf til í miðstöðvarherberginu. Það voru margir, sem sáu hann þar.“

 

ÁHB / 30. september 2014

 

 


4 Responses to “Gist í Fornahvammi í Norðurárdal”
  1. Svaf aldrei í Fornahvammi og varð aldrei “var við neitt”. – Ég var þarna enda um hádegisbil og ekki við miklu að búast! En hvert ár 1957-´61 stoppaði Norðurleiðarrútan þarna á leið sinni norður með mig í MA og var það æ um þetta leyti árs (sept.- okt.).

    Sé nú afar mikið eftir því að hafa ekki látið eftir mér a.m.k. einu sinni að kaupa skammt af ilmgóðu hádegiskjötsúpunni en sparneytnin sagði mér að ég hafði borðað staðgóðan morgunverð áður en farið var í rútuna á Akranesvegamótum.

    Og enn horfi ég með trega heim að Fornahvammi á leið norður og suður í mínum einkabíl!
    —————

    En þetta er lélegri saga en sú upphaflega!

    • Águst says:

      Þakka tilskrifið. Þegar Páll Sigurðsson rak hótelið í Fornahvammi, einmitt á þessum árum, var hann alltaf með flinkustu kokka landsins í vinnu.

  2. Gaman að lesa þessa sögu, en foreldrar mínir fluttu í Fornahvamm 1957 og voru þar með rekstur til 1970.
    Það var oft talað um draugagang þar, meðal annars var sagt að gömul kona væri á herbergi 7 og lét hún oft vita af sér , sérstaklega ef til voru önnur laus herbergi. Einnig var sagt að í herbergi í kjallaranum sem kallað var Svínastían væri flugmaður sem brotlenti fyrir ofan bæinn.
    Einu sinni sá ég sjálf mann sem var í vaðmálsfötum og stóð við braggahornið, en ég var að fara að kveikja á næturljósavélinni of varð skíthrædd.

    Kveðja
    María Björg Gunnarsdóttir

    • Águst says:

      Þakka fyrir þetta, María. Mikið rétt, Páll var kominn í Varmahlíð 1957. Rugl úr mér. – Mér var sagt, að Jóhannes hafi oftast klæðzt bláum samfestingi, eins og eg sá hann. Það þótti mér merkilegt.

Leave a Reply

:: Ágúst H. Bjarnason