Nafnlausu bréfi svarað

Skrifað um August 17, 2015 · in Almennt · 1 Comment

meidavallaskogur(a)

 

 

Í fyrsta lagi stendur hvergi í grein minni, að þetta sé í Vesturdal, heldur akvegur fram í Vesturdal og áfram suður. Sem sagt upphaf þess vegar og liggur á milli bæjanna Tóveggs og Meiðavalla.

Í öðru lagi er fullyrt, að „gróðurlagið (svarðlagið) er enn til staðar“, þó að þúfur hafi verið jafnaðar með tætara. Þetta er kolrangt. Til svarðlags teljast mosar og fléttur og er viðkvæmasta gróðurlagið af fjórum, sem er að finna við hámarks gróðurbreiðu. Þetta gróðurlag (mosalag einnig nefnt) er gjörsamlega sundurtætt eins og glögglega sést á myndunum. Að halda öðru fram er fásinna.

Svarðlagið er gjörólíkt á milli þúfna og upp á eða utan í þúfum. Það er borin von, að tegundir, sem þrífast á milli þúfna nái að vaxa þarna. Það er ekki að undra, að maðurinn, sem heldur því fram, að svarðlag sé óskemmt, skuli skýla sér á bak við nafnleynd. Svo að segja hvarvetna skín í jarðveginn, þó að einn og einn toppur hafi sloppið úr graslaginu. Þetta er verra en nokkur utan-vega-akstur.

Nú hagar svo til, að höfundur þessa pistils var í girðingarvinnu allnokkur ár og er því ekki ókunnur slíkri vinnu. Hvergi tíðkaðist í þá daga að slétta undir og hafa þessar girðingar staðið í hálfa öld án teljandi viðhalds. Þá má minna á allar girðingar Sauðfjárveikivarna, Skógræktar ríkisins og Landgræðslu ríkisins hér fyrr á árum, þar sem girt var yfir mela holt og móa, án teljandi eyðileggingar á náttúrunni. Að halda því fram, að „[f]lestir átta sig á því að ekki verður girt til að halda sauðfé frá nema að girðingarsvæðið verði jafnað“, er slík firra, að það er eins gott að skýla sér bak við nafnleynd.

Það er aðeins hin síðari ár, sem farið er að jafna undir girðingar. Vissulega getur það stöku sinnum verið réttlætanlegt. Því fer þó víðs fjarri, að það sé alltaf nauðsynlegt, og sjaldan eða aldrei er þörf á rás, sem er á annan metra á breidd. Girðingar Vegagerðarinnar liggja meðfram vegum og skammt undan og því er ekki nauðsynlegt að flytja mikið efni eftir girðingarstæðinu sjálfu.

Ætla mátti, að þjóðgarðsvörður og eftirlitsmenn með framkvæmdum hefðu gert alvarlegar athugasemdir við þvílíka gróðurskemmdir, sem við blasa. Því er alls ekki til að dreifa samkvæmt frásögn þessa nafnleysingja, heldur er því öfugt farið eins og segir hér: „Vegagerðin hefur bent þjóðgarðsverði og landgræðslunni á þær skemmdir sem verða þegar farið er yfir gróðurlendi.“  – „Bragð er að þá barnið finnur,“ var eitt sinn sagt.

Þá er gefið í skyn, að verk þetta sé unnið í nánu samráði við þjóðgarðsvörð. Ef það reynist rétt, þarf að ráða nýjan mann í það starf. Manni verður þá á að spyrja, hvort Vegagerðin hafi ráðgast við hann, þá er úðað var með Round-up meðfram veginum í gegnum garðinn fyrir fáum árum. Sennilega er þetta eini þjóðgarðurinn í veröldinni, þar sem Round-up hefur verið notað.

Rásir meðfram veginum eru kjörnir staðir fyrir lúpínu að vaxa í, sem þrífst í stórum breiðum niður á Ássandi. Vissulega var það tilraunar virði að skafa ofan af sandinum, en trúlega er það skammgóður vermir.

Það er dapurlegt að vita, að starfsmenn Vegagerðar hafi slegizt í hóp gróðurníðinga. Fullvíst má þó telja, að það hafi ekki verið ásetningarsynd þeirra, heldur vangá eða hugsunarleysi. Orsökin kann að vera algjör vanþekking á náttúrunni eða skortur á líffræðilegum þankagangi.

 

Víkingavatni, 17. ágúst 2015

ÁHB

Leitarorð:

One Response to “Nafnlausu bréfi svarað”
  1. Bergþóra Gísladóttir says:

    Fróðlegt að lesa

Leave a Reply